ถ้ามีใครถาม
จะตอบว่ายังไง
จะอธิบายได้ไหม
จะดูสมเหตุสมผลหรือเปล่า
.
.
เราจึงใช้ชีวิต
เพื่อให้มีคำอธิบายที่ดี
มากกว่ามีชีวิตที่รู้สึกดี
.
.
การใช้ชีวิตเพื่อคำอธิบาย
ทำให้เราห่างจากปัจจุบัน
เรามักตัดสินใจ
จากมุมมองของคนอื่นในอนาคต
.
.
กลัวถูกถาม
กลัวถูกสงสัย
กลัวถูกมองว่าคิดน้อย
.
.
จนลืมถามตัวเองว่า
วันนี้ฉันโอเคไหม
วันนี้ฉันมีความสุขไหม
.
.
ชีวิตจึงถูกเลื่อนออกไป
รอวันที่อธิบายได้
แทนที่จะอยู่ตรงนี้
.
.
คำอธิบายที่ดี
ไม่รับประกันชีวิตที่ดี
บางเส้นทาง
อธิบายง่าย
ดูมั่นคง
ดูสมเหตุสมผล
.
.
แต่ในความเป็นจริง
มันอาจทำให้เรา
เหนื่อย
ฝืน
และค่อย ๆ หายไป
.
.
ในขณะที่บางเส้นทาง
อธิบายยาก
ดูไม่ชัด
แต่ทำให้ใจสงบ
และรู้สึกมีชีวิต
.
.
เราเรียนรู้ที่จะอธิบาย
ก่อนเรียนรู้ที่จะรู้สึก
เราถูกฝึกให้ตอบคำถาม
มากกว่าฟังหัวใจ
.
.
รู้ว่าควรพูดยังไง
แต่ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง
.
.
จนวันหนึ่ง
เราพูดเก่ง
แต่ไม่รู้จักตัวเอง
.
.
ชีวิตที่ใช้เพื่อวันนี้
อาจไม่ดูสมบูรณ์
มันอาจมีช่องโหว่
มีคำถาม
มีช่วงเงียบ
.
.
แต่ชีวิตแบบนี้
มีลมหายใจ
มีความรู้สึก
และมีความจริง
.
.
คำอธิบายในวันหน้า
มักใช้เพื่อปลอบใจ
ไม่ใช่เพื่อซื่อสัตย์
เราบอกตัวเองว่า
เดี๋ยวจะเข้าใจ
เดี๋ยวจะคุ้ม
.
.
แต่บางที
สิ่งที่เราต้องการ
ไม่ใช่คำอธิบายที่สวย
แต่คือชีวิตที่ไม่ต้องฝืน
.
.
คำถามที่ควรถามตัวเอง
ลองถามอย่างตรงไปตรงมาว่า
.
.
วันนี้
สิ่งที่ฉันเลือก
มันทำให้ฉันอยู่กับชีวิต
หรือแค่ทำให้ฉัน
ไม่ต้องตอบคำถามใครในอนาคต
.
.
ถ้าคำตอบคืออย่างหลัง
นั่นไม่ใช่ความผิด
แต่มันคือสัญญาณ
ว่าคุณห่างจากตัวเองไปนิดหนึ่ง
.
.
ชีวิตไม่จำเป็นต้องอธิบายได้ทุกช่วง
บางช่วงของชีวิต
แค่รู้สึก
ก็พอแล้ว
.
.
ไม่ต้องเข้าใจทั้งหมด
ไม่ต้องมีแผนชัด
ไม่ต้องตอบใคร
.
.
เพราะชีวิต
ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อเป็นคำอธิบาย
แต่มันเกิดขึ้น
เพื่อให้คุณได้มีชีวิตจริง ๆ
.
.
#สรุป
ถ้าคุณใช้ชีวิต
เพื่อคำอธิบายในวันหน้า
คุณอาจดูพร้อม
แต่ถ้าคุณใช้ชีวิต
เพื่อวันนี้
คุณจะรู้สึกมีตัวตน
และในระยะยาว
ชีวิตที่ซื่อสัตย์กับวันนี้
จะไม่ต้องอธิบายอะไรเลย